شیوه اول:

یهودی‌ها500 هزار دونم از زمین‌های فلسطینیان را با كمك مستقیم انگلستان به دست آوردند. دستیابی یهودیان به این زمین‌ها به این صورت بود:

1- نماینده بریتانیا در فلسطین 325 هزار دونم زمین را به آژانس یهود بخشید.

2- نماینده بریتانیا در فلسطین 175 هزار دونم زمین را به قیمت ناچیزی به آژانس یهود اجاره داد.

شیوه دوم:

یهودیان 625 هزار دونم را از فئودال‌های لبنانی و سوری خریداری كردند. این فئودال‌ها زمانی كه فلسطین،‌ سوریه، لبنان و اردن جزو بلاد شام یا سوریه بزرگ و تحت حاكمیت دولت عثمانی بودند‏، این زمین‌ها را خریدند. وقتی تركیه شكست خورد و متفقین شام را اشغال كردند، این سرزمین به چهار كشور یا مستعمره تقسیم شد. سپس سوریه و لبنان به اشغال فرانسه و شرق اردن نیز به اشغال انگلستان درآمدند و فلسطین هم بنا به توطئه از قبل طراحی شده به قیمومت انگلستان درآمد تا مقدمه‌ای برای ایجاد وطنی ملی برای یهودیان باشد. اینچنین پس از تقسیم شام مالكان سوری و لبنانی خود در كشوری زندگی می‌كردند و املاك و مستغلاتشان در كشور دیگری قرار داشت. بیش‌تر آن‌ها فرصت را غنیمت شمرده و زمین‌های خود در فلسطین را به یهودیان فروختند. یهودیان در مقابل خرید این زمین‌ها ارقام نجومی به صاحبان آن‌ها پرداخت كردند و آنان نیز با پول حاصل از فروش زمین‌هایشان در بیروت و دمشق و دیگر مناطق كاخ‌ها و ساختمان‌های مجلل ساختند. در ذیل به مقدار این زمین‌ها و اسامی خانواده‌هایی كه آن‌ها را فروختند اشاره می‌شود:

1- خانواده لبنانی سرسق ـ میشل سرسق و برادرانش ـ مساحت 400 هزار دونم زمین در دشت مرج ابن عامر از حاصلخیزترین مناطق فلسطینی را به یهودیان فروختند. 2546 خانواده فلسطینی در این منطقه زندگی می‌كردند كه همگی آواره شدند و مهاجران یهود از اروپا و دیگر كشورها در آن اسكان داده شدند.

2- خانواده لبنانی سلام 165 هزار دونم زمین خود در فلسطین را به یهودیان فروختند. دولت عثمانی امتیاز احیای این زمین‌ها در اطراف دریاچه الحوله را به این خانواده داده و قرار بود كه خانواده سلام پس از اصلاح و احیای این زمین‌ها در قبال دریافت مبالغ ناچیزی آن‌ها را به كشاورزان فلسطینی بفروشد‏، اما این خانواده با نقض این تعهد خود این زمین‌ها را به یهودیان فروختند.

3- خانواده‌های بیهم و سرسق (محمد بیهم و میشل سرسق) بخش دیگری از زمین‌های خود در منطقه الحوله را به یهودیان فروختند. دولت عثمانی امتیاز احیای این زمین‌ها را به این خانواده‌ها داده بود تا پس از اصلاح در مقابل دریافت مبالغی به كشاورزان فلسطینی بفروشند،‌ اما آن‌ها نیز برخلاف تعهد خود عمل كردند و این زمین‌ها را به یهودیان فروختند.

4- آنتوان تیان و برادرش میشل تیان 5350 دونم زمین كشاورزی خود را در منطقه الحوارث به یهودیان فروختند. یهودیان پس از خرید این زمین‌ها همه اراضی این منطقه را كه بیش از 32 هزار دونم مساحت داشت، مصادره كرده و با كمك نیروهای انگلیسی خانواده‌های فلسطینی ساكن الحوارث را آواره ساختند. انگلیسی‌ها مدعی بودند كه این خانواده‌ها اسناد مربوط به املاك خود را كه از صدها سال قبل در آن‌ها كشت‌ می‌كردند، ارائه نداده‌اند.

5- آل قبانی (ساكن لبنان) مساحت 4 هزار دونم ملك خود در منطقه قبانی فلسطین را به یهودیان فروختند. یهودیان پس از خرید این زمین‌ها، همه اراضی این منطقه را مصادره نمودند.

6- آل صباخ و آل توینی (ساكن بیروت) روستاهای الهریج، دار البیضاء، الانشراح و نهاریا را به یهودیان فروختند.

7- خانواده‌های قوتلی و جزایری و آل مردینی (ساكن سوریه) بخش بزرگی از زمین‌های خود در صفد را به یهودیان فروختند.

8- آل یوسف (ساكن سوریه) بخش بزرگی از زمین‌های خود را به شركت The Palestinian Land Development Company فروخت.

9- خیرالدین الاحدب، وصفی قدوره، جوزف خدیج، میشل سرجی، مراد دانا، الیاس الحاج (همه این مالكان لبنانی بودند) مساحت‌های گسترده‌ای از زمین‌های خود در فلسطین را كه در مجاورت لبنان قرار داشت، به یهودیان فروختند.

شیوه سوم:

علی رغم شرایط و وضعیت ملت فلسطین و قوانین ظالمانه‌ای كه نماینده انگلستان در فلسطین وضع كرد و بیش‌تر آن‌ها به نفع یهودیان بود، اما مجموع زمین‌هایی كه توسط فلسطینیان فروخته شد، 261400 دونم بود. هر كس زمین‌ خود را به یهودیان می‌فروخت خائن محسوب می‌شد و بیش‌تر آن‌ها به دست خود فلسطینیان از پای درآمدند.

روزنامه‌های آن زمان اخباری را در باره اعدام كسانی كه زمین‌های خود را می‌فروختند و برای فروش زمین به یهودیان دلالی می‌كردند، منتشر كردند. در اینجا خبری را كه در آن زمان در شماره 28 و 29 ژوئیه (1937) روزنامه الاهرام منتشر شد، ذكر می‌كنیم:«یك نفر دیشب در هنگام بازگشت به منزلش هدف گلوله قرار گرفت و ترور شد. این شخص به دلالی برای فروش زمین به یهودیان مشهور بود و ریاست برخی محافل فراماسونری را كه عقیده و افكار صهیونیست‌ها را ترویج می‌كنند، بر عهده داشت. گفته شده كه علت اصلی ترور این شخص دست داشتن او در انتقال مالكیت مساحات گسترده‌ای از حاصلخیزترین زمین‌های فلسطین به یهودیان بوده است. مسلمانان، مسجد حسن بیگ در منطقه المنشیه را برای جلوگیری از به جای آوردن نماز میت بر روی جنازه این شخص بستند و جز برخی فراماسون‌ها و تعدادی از خویشاوندانش كسی در مراسم تشییع جنازه او حضور نیافت. حتی خیلی از نزدیكان و اقوامش هم از شركت در این مراسم خودداری كردند. خانواده‌اش با توجه به مخالفت مردم با دفن او در قبرستان مسلمانان جنازه‌اش را به روستایی در قلقیلیا (زادگاهش) انتقال دادند. آنجا هم مردم با دفن این شخص در قبرستان مسلمانان جلوگیری كردند. گفته می‌شود كه او به خاطر این كه با یك دختر یهودی ازدواج كرده بود،‌ در یك شهرك یهودی‌نشین به نام «بنیامینا» دفن شده است كه قبرش در نیمه شب نبش شده و جنازه‌اش در فاصله 20 متری آن انداخته شده است.»

اینچنین یهودیان مساحت 1/807/000 دونم یعنی 6/6 درصد فلسطین و به عبارتی دیگر 19/6درصد زمین‌های كشاورزی فلسطین را از این طریق غصب كردند.