همچنان که قبلا اشاره شد صهیونیست ها تا قبل از سال 1947م. تنها توانستند 6/6 از خاک فلسطین را از طرق مختلف به دست آورند، اما بقیه سرزمین فلسطین طی جنگ های خانمانسوزی به اشغال صهیونیست ها درآمد. اولین جنگ تمام عیار صهیونیست ها با پشتیبانی کشورهای غربی در سال 1948 میلادی روی داد. صهیونیست ها در این جنگ 78 درصد از خاک سرزمین تاریخی فلسطین (مساحت کل فلسطین: 72هزار کیلومتر مربع) را به اشغال خود درآوردند. در این جنگ نابرابر بیش از 1200000 فلسطینی آواره و 531 شهر، روستا و شهرک به طور کامل با خاک یکسان شدند. همچنین در این جنگ قتل عام های زیادی از جمله دیر یاسین علیه فلسطینیان صورت گرفت و طی آن ها هزاران فلسطینی به خاک و خون کشیده شدند.

از سوی دیگر، صدها مسجد تخریب شده و به مراکز عیش و نوش، قمارخانه و کابارا تبدیل شدند. در این جنگ تنها 28 درصد فلسطین از جمله قدس شرقی، کرانه باختری و نوار غزه از اشغال صهیونیست ها در امان ماند که این مناطق هم در جنگ شش روزه 1967م. میان رژیم صهیونیستی و کشورهای عربی به اشغال این رژیم درآمد. همچنان که خواننده گرامی ملاحظه می فرمایند، این گونه صهیونیست ها با زور سلاح و حمایت کشورهای غربی به خصوص آمریکا و انگلیس بر کل فلسطین سیطره یافتند و فروش فلسطین به یهودیان شایعه ای بیش نیست و صهیونیست ها از طریق ترویج چنین شایعاتی درصد گمراه ساختن افکار عمومی جهانیان نسبت به وقایع تاریخی سرزمین فلسطین هستند.

نتیجه‌گیری و چند نكته مهم:

1- فراخوان صهیونیسم برای مهاجرت یهودیان به فلسطین در آغاز و از قرن نوزدهم بر شعار معروف «سرزمینی بدون ملت برای ملتی بدون سرزمین» متمرکز بود. صهیونیسم مدعی بود كه ملتی در فلسطین وجود ندارد و یهودیان كه سرزمینی ندارند،‌ حق دارند مالك فلسطین شوند. اما آن‌ها از همان آغاز اسكان خود در فلسطین‏، آن را سرزمینی آباد دیدند كه ملتی زحمتكش و ریشه‌دار در آن زندگی می‌كند.

2- مقاومت علیه اسكان یهودیان در فلسطین از زمان شروع اجرای این توطئه شوم آغاز شد و از همان مراحل آغازین اجرای این طرح صهیونیسم در دوران دولت عثمانی درگیری‌هایی میان كشاورزان فلسطینی و شهرك‌نشینان یهودی در سال 1886 روی داد.

3- سلطان عبدالحمید و دیگر مقامات امپراتوری عثمانی دستورات لازم را برای مقابله با اسكان و مهاجرت یهودیان به فلسطین صادر كردند، اما فساد رایج در دستگاه‌های اداری دولت عثمانی مانع اجرای این دستورات شد و یهودیان با پرداخت رشوه توانستند زمین‌های زیادی را بخرند. همچنین فروپاشی حكومت سلطان عبدالحمید در سال 1909 و سركار آمدن حزب اتحاد و ترقی و نفوذ یك یهودی سرشناس در این حزب روند تملك زمین توسط یهودیان و مهاجرت آن‌ها به فلسطین را تسریع بخشید. همزمان با پایان عمر دولت عثمانی در سال 1918م. یهودیان حدود 420 هزار دونم از سرزمین فلسطین را در اختیار داشتند. یهودیان این مقدار زمین را از فئودال‌های سوری و لبنانی خریده بودند.

4- وقتی فلسطین به قیمومت بریتانیا (1917 تا 1948) درآمد، روشن بود كه قیمومت انگلستان بر این سرزمین با هدف اجرای پروژه صهیونیسم و ایجاد وطن ملی برای یهودیان در فلسطین بوده است. حكومت نظامی انگلستان در فلسطین هم از كلیه اختیارات خود و قوه قهریه برای ایجاد این واقعیت استفاده كرد.

5- فلسطینیان به خصوص در دهه سی قرن بیستم تلاش‌های گسترده‌ای را برای مقابله با فروش زمین آغاز كردند و شورای عالی اسلامی به رهبری حاج امین الحسینی و علمای فلسطین نقشی اصلی در این زمینه داشتند.

6- جنبش ملی فلسطین با امكانات و ابزارهای سیاسی، رسانه‌ای و فرهنگی كه در اختیار داشت، به مقابله با اسكان یهودیان در فلسطین برخاست و قیام‌های زیادی را به راه انداخت و بارها با اشغالگران انگلیسی و یهودی درگیر شد. مقدار زمین‌هایی كه یهودیان در دوران قیمومت انگلستان بر فلسطین با حمایت ابرقدرت‌های جهان و سرمایه‌داران بزرگ یهودی و حمایت گسترده نیروهای انگلیسی به دست  آوردند 1387000 دونم یعنی حدود 1/5 درصد از كل فلسطین بود.

7- در واقع یهودیان این زمین‌ها را از فلسطینیان نخریدند و حقایق موجود موید این مدعاست. بنا به آمار موجود بیش‌تر این زمین‌ها كه دولتی بودند، توسط حاكم نظامی انگلیس در فلسطین و یا به وسیله فئودال‌های بزرگ لبنانی و سوری به یهودیان واگذار شده است. این مالكان از ورود به زمین‌های خود برای كشت در آن‌ها منع می‌شدند.

8- اما مجموع زمین‌هایی كه عرب‌های فلسطین در دوران قیمومت انگلستان بر فلسطین به یهودیان فروختند،‌ حدود 261400 دونم بود. یهودیان به دنبال شرایط سختی كه حكومت استعمارگر انگلیس برای كشاورزان فلسطینی از جمله لغو مالكیت عرب‌ها بر زمین‌های كشاورزی ایجاد كرده بود، این زمین‌ها را خریدند. همچنان كه گفته شد حكومت نظامی بریتانیا در فلسطین با تصویب قانون اراضی این حق را به حاكم یهودی خود داد تا مالكیت برخی كشاورزان بر زمین‌هایشان را لغو كند. همچنین برخی فلسطینیان ضعیف النفس گول مبالغ هنگفت یهودیان را خوردند و زمین‌های خود را به آن‌ها فروختند، اما این عده خیلی اندك و انگشت‌شمار بودند و ملت فلسطین‌ آن‌ها را در جریان انقلاب بزرگ عربی در سال‌های 1936 تا 1939 مجازات كرد. در جریان انقلاب بیش‌تر این افراد ترور شدند.

با این وجود،‌ مقدار زمین‌هایی كه یهودیان تا قبل از سال 1947 از فلسطینیان خریداری كردند‌، تنها یك درصد سرزمین فلسطین را تشكیل می‌دهد و این مقدار زمین هم در شرایط بد اقتصادی و در طول 70 سال از زمان آغاز شهرك‌سازی و مهاجرت سازمان‌یافته یهودیان به فلسطین فروخته شده است. این در واقع نشانگر میزان مشكلاتی است كه یهودیان در اجرای طرح خود در فلسطین متحمل شدند. همچنین بیانگر پایبندی مثال‌زدنی فلسطینیان به سرزمین و وطن خود است.

9- فاجعه اصلی به علت فروش چند هكتار زمین توسط چند فلسطینی نبوده است، بلكه علت آن شكست ارتش‌های عرب در جنگ 1948 و به دنبال آن تأسیس رژیم منحوس صهیونیستی در 77 درصد از خاك فلسطین می‌باشد. صهیونیست‌ها با زور اسلحه صاحبان اصلی فلسطین را آواره ساختند و زمین‌های آن‌ها را مصادره كردند، سپس در جریان جنگ سال 1967 با ارتش‌های عرب بقیه سرزمین فلسطین را نیز اشغال و پس از آواره‌كردن فلسطینیان زمین‌های آن‌ها را مصادره كردند. فلسطینیان هم اكنون نیز به كسانی كه زمین  خود را فروختند و یا برای فروش زمین دیگران دلالی كردند، به دیده حقارت می‌نگرند و حكم اعدام و ترور كلیه كسانی را كه در این قضیه دست داشتند، دنبال می‌كند. دلاورمردان انقلاب فلسطین تاكنون خیلی‌ از این افراد را علی رغم حمایت نیروهای صهیونیستی از آن‌ها كشته‌اند.

 منابع:

1- الشریف، ریجینا، الصهیونیه غیرالیهودیه جذورها فی التاریخ العربی (ریشه‌های صهیونیسم غیر یهودی در تاریخ غرب)‏،‏ ترجمه احمد عبدالله عبدالعزیز،‌ مجموعه جهان معرفت، شماره 96 كویت شورای ملی فرهنگ و آداب و فنون، دسامبر 1985

2 - حلاق، حسان، موقف الدوله العثمانیه من الحرکه الصهیونیه (موضع دولت عثمانی در قبال جنبش صهیونیسم) 1897 – 9091، چاپ دوم (بیروت، انتشارات دار الجامعیه للطباعه والنشر،1980)

3 - ایوب،‌ سمیر، وثائق اساسیه فی الصراع العربی الصهیونی (اسناد مهم نبرد عربی صهیونیستی)، بیروت، انتشارات دار الحداثه للطباعه النشر، 1984

4 - فهمی، ولیم، الهجره الیهودیه الی فلسطین (مهاجرت یهودیان به فلسطین) مصر، انتشارات الهیئه المصریه العامه للكتاب، 1974

5 - أبویصیر، صالح، جهاد شعب فلسطین خلال نصف قرن (جهاد ملت فلسطین طی نیم قرن)، بیروت، انتشارات دار الفتح، 1970

6 - الكیالی، عبدالوهاب، تاریخ نوین فلسطین، چاپ نهم، بیروت، انتشارات المؤسسه العربیه للدراسات و النشر، 1985

7 - الحوت، بیان، الغیادات و المؤسسات السیاسیه فی فلسطین (رهبران و نهادهای فلسطین از 1917تا 1948)، بیروت،‌ انتشارات مؤسسه الدراسات الفلسطینیه، 1981

8 - محمد صالح، محسن، التیار الاسلامی فی فلسطین و اثره فی حرکه الجهاد (جریان اسلامی فلسطین و نقش آن در جهاد از 1917تا 1948) كویت، انتشارات الفلاح، 1988

9 - محمد صالح، محسن، القواث العسکریه و الشرطه فی فلسطین (نیروهای نظامی و پلیس فلسطین 1917-1939)، عمان، انتشارات دار النفائس، 1996

10 - محمد صالح، محسن، فلسطین دراسات منهحیه (مطالعاتی موضوعی درباره فلسطین)، مركز الاعلام العربی، چاپ 2003م

11- خالد علی، فلاح، فلسطین و الانقلاب البریطانی(فلسطین و قیمومت انگلستان 1939-1948)، بیروت، انتشارات المؤسسه العربیه للدراسات و النشر، 1980

12 - الحزماوی، محمد، ملکیه الاراضی فی فلسطین (مالكیت اراضی در فلسطین 1918-1948)، انتشارات مؤسسه الأسوار،‌ عكا 1998.

13 - مناع، عادل، تاریخ فلسطین فی اواخر العهد العثمانی (تاریخ فلسطین فی اواخر امپراتوری عثمانی 1700-1918)، انتشارات مؤسسه الدراسات الفلسطینیه 1999

14 - دائره المعارف فلسطین، بخش دوم، الدراسات الخاصه (مطالعات ویژه)، جلد دوم، الدراسات التاریخیه چاپ اول، بیروت1990

15 - أمین البیدری،‌ هند، اراضی فلسطین، انتشارات اتحادیه عرب،1981