قانون اراضی عثمانی صادره در سال 1858 م .

دولت عثمانی از طریق صدور قانون اراضی در سال 1858 كنترل خود بر زمین ‌ ها را شدت بخشید و هر گونه تصرف در زمین ‌ ها بنا به قوانین مشخصی كه حكومت وضع می ‌ كرد، صورت می ‌ گرفت . همچنان كه دیدید دولت عثمانی با تصویب قوانینی، زمین ‌ ها را به چند بخش تقسیم كرد و برای هر بخش هم احكام و قوانین خاص خود را وضع نمود .

این قانون استفاده از این زمین ‌ ها را با توجه به عرف حاکم بر منطقه مشخص می ‌ كرد و در برخی اوقات هم حق تصرف و بهره ‌ برداری از طریق اسناد مورد تایید قضات و در غیر این صورت از طریق وضع ید و تصرف در آن مشخص می ‌ شد . در صورت وقوع اختلاف و نزاع میان كشاورزان گواهی و شهادت اهالی روستا فصل الخطاب این اختلافات بود . البته همین مسأله به وقوع اختلافات و نزاع ‌ های طولانی میان كشاورزان منجر می ‌ شد و صدور قانون تابو و ملحقات آن را به دنبال داشت .

 قانونثبتاملاک (تابو) 1861م.

كشاورزان از ثبت زمین ‌ های خود شانه خالی می ‌ كردند و برخی خانواده ‌ ها مساحات وسیعی در شهر ‌ ها و روستاها را تصاحب نمودند . همزمان با صدور قانون اراضی و قوانین الحاقی آن در مورد ثبت اراضی، خانواده ‌ های دیگری با استفاده از فرصت به وجود آمده از خودداری كشاورزان نسبت به ثبت زمین ‌ هایشان، سوء استفاده کردند و مساحات وسیعی را به نام به ثبت رساندند .

دولت عثمانی درصدد بود تا قدرت و سلطه خود بر زمین ‌ ها را تثبیت كند و از نقش مالكان بزرگ و عشایر بكاهد ‏ ، اما در واقع شكست خورد و این مسأله باعث ظهور طبقه دیگری از مالكان بزرگ شد كه به تبع آن تعدیلاتی در قوانین اراضی سال 1913 صورت گرفت . به موجب این تعدیلات افراد می ‌ توانستند كه بنا به شرایط خاصی صاحب زمین ‌ های دولتی شوند و شركت ‌ ها هم می ‌ توانستند از این زمین ‌ ها خریداری كنند . در نتیجه اصلاحات به عمل آمده در قوانین مربوط به مالكیت اراضی، كشاورزان می ‌ توانستند به مدت ده سال در زمین ‌ های دولتی و 36 سال در زمین ‌ های وقفی كشت و كار كنند . مالكان بزرگ با سوء استفاده از این قوانین مساحات گسترده ‌ ای از این نوع زمین ‌ ها را تصاحب و برای آن ‌ ها هم سند مالكیت تهیه كردند . این قوانین عامل اصلی انتقال مالكیت این نوع زمین ‌ ها از دولت و اوقاف به اشخاص حقیقی بود .

قانون تملك زمین در فلسطین توسط اتباع خارجی در سال 1869

قبل از تصویب قانون تملك اراضی توسط خارجیان در سال 1869 م .‏ ، آن ‌ ها تنها از امتیازاتی تجاری در دولت عثمانی برخوردار بودند و نمی ‌ توانستند زمین خرید و فروش كنند . اما در نتیجه فشار كشورهای اروپایی و افزایش بدهی ‌ ها و ضعف دولت عثمانی، این دولت با صدور قوانینی تملك اراضی توسط افراد، موسسات و شركت ‌ های خارجی در همه اراضی تابع امپراتوری عثمانی در شهرها و روستاها و دیگر مناطق را مجاز اعلام كرد . به دنبال تصویب این قانون، كشورهای اروپایی مانند انگلستان، فرانسه و روسیه شمار زیادی از اتباع خود را برای اقامت به فلسطین اعزام کردند و در آنجا زمین ‌ هایی خریداری كرده و شهرك ‌ هایی برای خود ساختند . كلیساهای اروپا نیز مساحات گسترده ‌ ای از این زمین ‌ ها را خریدند و با هدف ایجاد بازار سیاه و كسب سود بیش ‌ تر قیمت زمین ‌ ها در قدس، یافا و حیفا را افزایش دادند .